Archive | March 2018

Ethiopia: The Bounds of Non-Violent Struggle

by Addissu Admas

Ethiopia's state of emergency violates human rights

By temperament and conviction, I have always sought first peaceful resolutions to conflicts. I believe that human beings should exhaust all peaceful means at their disposal before embarking on any form of violent action, even against those who would not hesitate to rain violence and destruction upon them. I am certain that non-violent struggle is not only a moral choice, but a pragmatic one as well: it is far more effective at reaching desired goals with far less loss to human lives and possessions.

I still hold Mohandas Gandhi and Martin Luther King as exemplars of non-violent struggle. And everyone engaged in political struggle should always consult them first before considering any other form of struggle. But the question that nags everyone who is willing and determined to adopt their philosophy of non-violence is to what extent should one adhere to non-violent principles and mode of action. Is there, or indeed should there be, a boundary to one’s commitment to non-violent struggle? If yes, then, at what point?

Both Gandhi and King were profoundly moral persons who were determined, whatever the cost to their own lives, to bring about change to the status quo. They were impervious to being lured into violence. And they were deeply convinced that their powerful adversaries would eventually come to their senses, acknowledge their wrongdoing, and eventually reform. Their spirits were imbued with the optimistic view that human nature was essentially good, or at least capable of being led to do the right thing in the end. But most importantly, they conducted their struggles under political systems which adhered in principle, if not in action, to the rule of law and to human and citizenship rights.

However, like Orwell, I find it hard to imagine a Gandhi or a King emerging in Nazi Germany, the Soviet Union, or for that matter, in any totalitarian system of any shade or creed, live or defunct. Even though one can legitimately presume that there may have been men and women who, in their inscrutable ways, have tried to struggle against these inherently violent suppressive systems, we have no evidence of their achieving any transformative change on their landscape. Theorists and practitioners of non-violent struggle assure us that if we are ready to pursue non-violent struggle even in the most repressive regimes we will ultimately achieve our goals. Their belief is that no adversary will go as far as exterminating the people it oppresses. According to them, there would come at a certain time a point at which the adversary will become aware of the futility of its violence and adopt conciliatory ways to bring about change. I find again this to derive from an unbound optimistic perspective on human nature. How may one explain the Holocaust, the Stalinist and Maoist purges, Pol Pot’s killing fields, just to mention the most notorious examples of recent history? What these examples have shown is that human beings are indeed capable of committing genocide to maintain unchallenged power, or in the worse of cases, simply to show their power.

I say that non-violent struggle can emerge and grow mostly in States that are at least minimally adhering to democratic rules of governance. As long as there is a real commitment to democratic rights enshrined in the constitution, or as long as human and civil rights remain inviolate, it is not only expedient, but a moral imperative to conduct a non-violent political struggle to bring forth necessary changes. But when a democratic rule of law is suspended or simply suppressed; when the power in existence is determined to muzzle, persecute, torture, and kill with impunity, I see no justifiable reason to continue a non-violent struggle. I am not sure how allowing the adversary or opponent to trample my human and civil rights, to torture and kill me without any resistance on my part would do me any good or anyone else: what I have done is to simply submit to the cruelty and gratuitous violence of my oppressor in the deluded hope of transforming him or her into a moral being. I do not see any commendable value in this. Because, I am more convinced than ever that human beings would rather perpetrate unspeakable violence on their fellow human beings to maintain power than hear the voice of their conscience; presuming they have one.

I stand in awe of our youth, who, despite the determined effort of the TPLF’s regime to silence and suppress their voices with all the tools of violence at its disposal, have continued to struggle non-violently to bring about change. They have been merely exercising their human and civil rights enshrined in the Ethiopian constitution. And yet, the very same regime that continues to gloat for creating it, continues to trample it with utter disregard. Where in lies its credibility? Or for that matter its legitimacy? For all practical purposes, a regime which has violated time and again not only our constitutional rights, but even more tellingly our human rights, should be perceived as being no different from a gang of bandits. As indeed, the great Christian thinker St. Augustine said:

“Remove justice, and what are kingdoms but gangs of criminals on a large scale? What are criminal gangs but petty kingdoms? A gang is a group of men under the command of a leader, bound by a compact of association, in which plunder is divided according to an agreed convention”

If this villainy wins so many recruits from the ranks of the demoralized that it acquires territory, establishes a base, captures cities and subdues people, it then openly arrogates to itself the title of kingdom, which is conferred on it in the eyes of the world, not by the renouncing of aggression but the attainment of impunity” [City of God, Book IV.4]

This, in effect, is what we have in reality in Ethiopia today. Where in lies the legitimacy of the TPLF once it has turned its back on the very basic human and civil rights, and opted violence over the rule of law? How can it consider itself “a government” when all it does is plunder and rob the country blind? The TPLF has in fact shown that it will do anything, even plunge the country into civil war rather than relinquish power. Should the determination of our youth to bring change rely entirely on non-violent struggle? Can we ask them to be tortured and slaughtered by a regime determined to quash all opposition by any means necessary? Can we ask them to be martyrs of an enemy that has no pangs of conscience? The question is not one of moral fortitude only, but one of viability as well!

No one should be naïve as to believe that this regime will change course now or ever. If we understand by change a fair and transparent democratic election, we might as well simply ask directly the TPLF to step down from its high perch. This is what it amounts to in truth! The question then is what alternative is left for Ethiopians in the face of this regime’s determination to use all instruments of repression and violence to silence and subdue all opposition voices?

It is not only natural, but also a moral duty to stand up to a power that has clearly demonstrated to have no qualms in using all instruments of violence to rob us not only of our human and civil rights, but also of our very own lives: I see no merit in sacrificing one’s life if that life, which is so precious to myself and to so many of my fellow human beings, amounts to nothing to my opponent. Indeed, my core moral duty should be not only to make it count, but to defend it by any means necessary.

The second article of the Amendment of the Constitution of the United States declares that “the people should have the right to keep and bear arms”. This right may appear obsolete and unnecessary in highly organized and democratized nations of today. But one should not lose sight of its fundamental import. It is perhaps more meant to preempt the emergence of tyrannical forms of government than the mere defense of one’s property and life! Ethiopians have been deprived systematically of their ability to defend themselves since the advent of the Derg. Until then, it was neither illegal nor uncustomary to bear arm for one’s defense. By the very act of dispossessing people of their arms, not only was the Derg able to effectively quash all opposition, but it also paved the way for the current regime to continue to do the same.

Even though I continue to believe in the moral and practical superiority of the non-violent struggle, I cannot with good conscience defend its practice under all circumstances and under all political regimes. One must in essence make a realistic cost benefit analysis if a non-violent struggle should be pursued or abandoned. If after a careful and thorough deliberation it is deemed that continuing it will only result in loss of lives without any tangible result, it is incumbent on the people to adopt a strategy to achieve their goals by other means. I believe the most reasonable alternative to non-violent struggle is to organize communities of people for self-defense.

The TPLF and the regime it has created is now at the point of desperation and it will resort to every known or unknown extreme measures to preserve its power. Like a cornered animal it is capable of the most violent reaction. We have had already a taste for this since the outset of the first State of Emergency. It is in fact absolutely high time for the Ethiopian people to rise and prepare not to wage war, but arm to defend themselves against a regime which has clearly shown its willingness to clobber, torture, maim, imprison and kill out of the mess it alone has created. Not to prepare for what promises to be the final showdown with this cruel, divisive and predatory regime is utter irresponsibility!

I therefore urge especially the young to be ready not only to defend their rights but also their lives, because it is by now clear that they have an enemy willing to destroy them and their nation rather than surrender to the will of the people.

Advertisements

የለማ ኦህዴድ ፈተና

 

ጦርነት ታውጆበታል። አስቸኳይ ጊዜ ተደንግጎበታል። ባለስልጣናቱ መናገር አይችሉም። ከተናገሩ ይታሰራሉ። የታሰሩትን የሚከታተላቸው የለም። ዋናዎቹም በትግራይ ደህንነቶችና በሳሞራ ቅልብ ወታደሮች ዓይን ስር ናቸው። መፈናፈኛ ለጊዜው የለም። ድምጻቸው ጠፍቷል። የትግራይ ገዢ ቡድን ባለስልጣናት በየመድረኩ ሲያስካኩ ሲፎክሩ፡ የለማ ኦህዴድ ሰዎች ግን ትንፋሻቸው እንኳን የለም። ከቀበሌ ጀምሮ እስከ ዞን ድረስ ያለው የለማ ኦህዴድ መዋቅር በትግራይ ደህንነቶች እየተበረበረ አመራሮቹ በኮማንድ ፖስቱ ሰራዊት እየታደኑ ወደ ግዞት እስር ቤቶች እየተወረወሩ ናቸው። የአቶ ለማን የተስፋ መልዕክቶችና ቆራጥ ንግግሮች መከታ ጋሻ አድርገው ለለውጥ የተነሱ ባለሀብቶችም በአባዱላና በአቶ ድንቁ ጠቋሚነት እየተለቀሙ ወደ ማዕከላዊ በመወሰድ ላይ ናቸው።

የትግራዩ ገዡ ቡድን ጥድፊያ ላይ ነው። ጊዜ መስጠት አልፈለገም። እነለማንና አብይን በስብሰባና ግምገማ አፍኖ መዋቅራቸውን በማወላለቁ ዘመቻ ላይ ተጠምዷል። በመካሄድ ላይ ያለውን የኢህአዴግ የስራ አስፈጻሚ ስብሰባ በተመለከተ ከባልደረቦቼ ኤርሚያስ ለገሰና ምናላቸው ስማቸው ጋር በኢሳት እፍታ ፕሮግራም ላይ ውይይት ባደረኩበት ጊዜ የተገለጠልኝ እነ ለማ መታገታቸውን ነው። መግለጫ መስጠት አይችሉም። ክልላቸውን እያስተዳደሩ አይደለም። ካቢኔያቸውን መገናኘትም አይችሉም እየተባለ ነው። ከጨዋታ ውጪ ተደርገዋል። ኤርሚያ ለገሰ መፈንቅለ ድርጅት ተካሂዷል ይላል። ውይይቱን ብታዳምጡ አትከስሩም። በማዳመጥ ለምታጠፉበት ጊዜ የሚቆጫችሁ እንደማይሆን ተስፋ አደርጋለሁ። ማስፈንጠሪያውን ከዚህ ጽሁፍ ግርጌ አኖርላችኋለሁ።

እናም የእነለማ ኦህዴድ በጅቦች ተከቧል። ከህግ ውጭ፡ አሰራሩ በማይፈቅድ ሁኔታ የትግራዩን ገዢ ቡድን ከሞት ለማዳን በቀቢጸ ተስፋ የተሰለፉት የትግራይ ነጻ አውጪ ግንባር ነባር አመራሮች ከያሉበት ተለቃቅመው ገብተዋል። የስራ አስፈጻሚ ኮሚቴ አባል አይደሉም። ምንም ውስጥ ምንም የላቸውም። ነገር ግን ጊዜው ቀውጢ ነው። የሞት ሽረት ትግል የሚካሄድበት ነው። 11ኛው ሰዓት ላይ የሚገኘውን የትግራይ ገዢ ቡድን ህልውና ለማትረፍ መረባረብ አለባቸው። የሚቧጠውን ቧጠው፡ የሚነከሰውንም ነክሰው ማፊያ ድርጅታቸውን ለማዳን ከስብሰባ አዳራሽ ገብተዋል። ይሉኝታን ከነመፈጠሩም የማያውቁት፡ ህሊናቸውን ገና ተከዜን ተሻግረው ሲዘልቁ በእንዶድ አጥበው የተገላገሉት፡ ከዕውቀትም፡ ከዕውነትም የተጣሉት፡ የዘመኑ ጎልያዶች፡ ተጠራርተው ተሰይመዋል። የመጨረሻ ሙከራ ነው። ይህ ስብሰባ ሁሉ ነገር ይለይለታል። ጀጋኑ፡ ተጋዳላይ፡ ወዲዎች!

እርጅናና የአልኮል ሱስ የተንኮልና ሴራ አቅሙን ያላዳከመው ስብሃት ነጋ ያጉረጠርጣል። የማይድን በሽታ የሚያሰቃየውና በመድሃኒት ጉልበት ቆሞ የሚሄደው ስዩም መስፍን ለዚህ ስብሰባ የሚሆን አቅም አላጣም። ቴድሮስ ሀጎስ ከመቀሌ ገብቷል። አለቃ ጸጋዬ በርሄ ከቴልሃቪቭ በሮ መጥቷል። የስብሃት ነጋ ምርኩዝ ጠባቂ የሚባለው አባዲ ዘሙም አልቀረም። የሙስናው ባላባት ወዲ አባይ ጸሃዬ ፊት ወንበር ላይ ጉብ ብሏል። እነዚህ ስድስት የትግራይ ገዢ ቡድን ነባር አመራሮች በህውሀትም ሆነ በኢህ አዴግ ስራ አስፈጻሚ ውስጥ የሉም። ግን ተሰይመዋል። በወሳኙ ስብሰባ ላይ ወንበር ይዘው ተቀምጠዋል። ኤርሚያስ እነዚህን ሰዎች በዱር እንስሳ መስሏቸዋል። የትግራይ የበላይነት ላይ አደጋ የደቀኑትን ሰልቅጠው ለመብላት የተሰለፉ አውሬዎች።

ስብሰባው ሀገ ወጥ ነው። የእነዚህ ሰዎች መገኘት ብቻውን ጨዋታውን ያፈርሰዋል። ሳይጀመር ውጤቱ የታወቀ ስብሰባ ላይ እነለማ ምን ይሰራሉ? ምን ይጠብቃሉ? የሚል ጥያቄ መነሳቱ አይቀርም። በእርግጥ ጥያቄው ተገቢ ነው። እነዚህ የትግራይ ቡድን ነባር አመራሮች የተገኙት ለምን እንደሆነ ይታወቃል። ከየብሄራዊ ድርጅቶቹ ዘጠኝ የስራ አስፈጻሚ ኮሚቴ አባላት ብቻ በሚሳተፉበት ስብሰባ ላይ ያለስልጣናቸው፡ ያለወንበራቸው ወንበር ይዘው የተቀመጡት እነስብሃት ምን እያሸተቱ እንዳለ ከማንም የተሰወረ አይደለም። ለማጣፈጫነት ከሌላውም ድርጅት ነባር የሚባሉ አመራሮች መግባታቸው አልቀረም። እንደነካሱ ኢላላ ዓይነት ህወሀትን በጉርምስናው ዘመኑ የተጠመቀ የደኢህዴን አመራርም በስብሰባው ላይ ተገኝቷል። ዓላማው የእነስብሃትን መገኘት ምክንያታዊ ለማድረግ ነው። ደግሞም ካሱ ኢላላ ከስብሃት በላይ ህወሀት መሆኑን ለሚያውቁ የቅርብ ሰዎች ጉዳዩ በሚገባ ግልጽ ይሆንላቸዋል።

እንግዲህ እነስብሃት ተሰባስበው የገቡበት ስብሰባ በዝግ እየተካሄደ ነው። የትግራይ ገዢ ቡድንን ህልውና በማይናወጥ መሰረት ላይ ተክሎ ዳግም የኢትዮጵያን ህዝብ ረግጦና ጨፍልቆ ለመግዛት የሚያስችል አቋም ላይ ለመድረስ እንደሆነ አያያዙ ይመሰክራል። ከአዳራሹ ውስጥ እነስብሃት የለማን ቡድን ወጥረው ይዘዋል። ከአዳራሽ ውጪ ኮማንድ ፖስቱ የለማን መዋቅር እየመታ ነው። እነለማ ከውስጥም ከውጭም እየተጠቁ ናቸው። የትግራይ ገዢ ቡድን የአስቸኳይ ጊዜ አዋጁን የፈለገበት ምክንያት ከመቼውም ጊዜ በላይ ፍንትው ብሎ የታየበት ሆኗል። በረከት ስምዖንን ጨምሮ መላው የደኢህዴን አመራር እነለማ ላይ የጭቃ ጅራፍ እየሰነዘረ እንደሆነም ይሰማል። እነስብሃት ሂሳብ ሰርተው የገቡበትን ትወና በረከት፡ ካሱና ሌሎች በሚገባ እየተጫወቱት ነው።

የአጋች ታጋች ድራማው ቀጥሏል። እነለማ በአውሬዎች ተከበዋል። ጥያቄው በዚህ ሁኔታ እነለማ ምን ሊያደርጉ ይችላሉ? የሚል መሆን አለበት። ምን ምርጫ አላቸው? ከካቢኔው የተቆራረጠ፡ አፉ የተሸበበ፡ መተንፈስ ብቻ የተፈቀደለት የለማ አመራር በዚህ ወቅት ላይ ተስፋው ማን ነው? በእርግጥ ከስብሰባው አዳራሽ ምን እየተካሄደ እንዳለ ዝርዝር መረጃ ማግኘት አልተቻለም። ሽፈራው ሽጉጤ የሚባል ሰው ብቅ ጥልቅ እያለ ከሚወረውራት ቁራጭ መረጃ በቀር ሌላ ነገር የለም። ጭምጭምታዎች የሚያመላክቱት እነለማ በተከላካይነት መስመር ላይ መሆናቸውን ነው። አቅም እያጡ የመጡ ይመስላል። ጓዶቻቸውን ከጅቦች መንጋ ማስጣል ያልቻሉት እነለማ የታዬ ደንደአ፡ የአምስት ከፍተኛ የኦህዴድ አመራሮች እስር ላይ ዝምታቸው የሚነግረን ያሉበት ሁኔታ እጅግ ፈታኝ መሆኑን ነው።

በእርግጥ እነለማ በመጨረሻ ምን ሊያደርጉ እንደሚችሉ የሚያውቁት እነሱ ብቻ ናቸው። ሁለት ምርጫዎች ግን አላቸው። አንደኛው የአውሬዎቹን የሚያፏጭ ጥርስ አንበርክኳቸው፡ እጅ ሰጥተው ኦህዴድን ወደ ቀድሞው የአሽከርነት ዘመኑ በመመለስ በአሳፋሪ የታሪክ ገጽ ላይ ስማቸው ትተው ማለፍ ነው። ሁለተኛው ምርጫ የአወሬዎቹን ጥርስ ለማራገፍ ቆርጦ የተነሳውን ህዝባቸውን ተስፋ አድርገው መፈንቅለ ስብሰባ ከተካሄደበት አዳራሽ ውልቅ ብሎ መውጣት ነው። ሁለቱም ምርጫዎች ዋጋ ማስከፈላቸው አይቀርም። የመጀመሪያው ምርጫ ለእነለማ የቁም ሞት ነው። የእነስብሃትን የተሳለ ቢላዋ በመፍራት በተዘጋጀው ወጥመድ ውስጥ ዘው ብሎ መግባትን ምርጫቸው ካደረጉ የእነለማ ታሪክ በክህደት መዝገብ ላይ ሰፍሮ ሲወቀሱ ይኖራሉ። እየሰጠመ ካለው መርከብ ጋር አብረው ሰጥመው ከትውልድ ትውልድ እየተረገሙ ይነሳሉ።

ምርጫቸው ሁለተኛው ከሆነ ግን በኢትዮጵያ ታሪክ አዲስ ምዕራፍ በመክፈት ሲወደሱ ይኖራሉ። ህዝባቸው ተነስቷል። የትግራዩን ገዢ ቡድን እያንቆራጠጠ ነው። በማያቋርጥ ህዝባዊ ማዕበል እያላጋው ነው። ይህ የህዝብ ሃይል እነዚህን የዘመኑ ጉግማንጉጎችን ጠራርጎ የታሪክ ቆሻሻ በምድረግ ሊቀብራቸው ከጫፍ ደርሷል። እነለማ ሁለተኛውን ምርጫ ከተከተሉ የሚከፍሉት ጊዜያዊ ዋጋ ነው። ምናልባትም እስር። ይሄው ጓዶቻቸው እየታሰሩም አይደል?! እነታዬ ደንደአ የታሰሩት ሰርቀው አይደለም። ነፍስ አጥፍተው አይደለም። ለቆሙለት መርህና የህዝብ ወገኝተኝነት እስከመጨረሻው ቃላቸውን በመጠበቃቸው ነው። ታዲያ እነለማ ምን ያስፈራቸዋል? እነታዬ እየከፈሉ ካሉት መስዋዕትነት በላይ ምን ዋጋ ሊከፍሉ እጅ ይሰጣሉ?

ይህ ሳምንት የለማ ኦህዴድ ቁርጡ ይለይለታል!!!!!

የኢትዮጵያው ፓርላማ የአስቸኳይ ጊዜ አዋጁን ማጽደቁን አምነስቲ ኢንተርናሽናል አወገዘ

(ኢሳት ዲሲ–የካቲት 23/2010) የኢትዮጵያው ፓርላማ የአስቸኳይ ጊዜ አዋጁን ማጽደቁን አምነስቲ ኢንተርናሽናል አወገዘ። አለም አቀፉ የሰብአዊ መብት ተከራካሪ ተቋም አምነስቲ ኢንተርናሽናል እንዳለው ፓርላማው የሕዝቡን ድምጽ ከመስማት ይልቅ አፈናን ለማራመድ አስቸኳይ ጊዜ አዋጁን ማጽደቁ እጅግ የሚያበሳጭና ሃላፊነት የጎደለው ነው። የአምነስቲ ኢንተርናሽናል ዋና ጸሐፊ ሳሊል ሸቲ የኢትዮጵያ ፓርላማ በዚህ አስቸጋሪና የፖለቲካ ቀውስ በተፈጠረበት ሁኔታ የሕዝቡን ድምጽ ሊሰማ ይገባ ነበር ብለዋል። አሁን የሚያስፈልገው የሕዝቡን ሰብአዊ መብት ማክበር እንጂ አፈና የሚያመጣው መፍትሄ የለምም ነው ያሉት። እንደ ዋና ጸሃፊው ሳሊል ሻቲ ገለጻ በኢትዮጵያ ባለፉት ጊዜያት ተደንግገው በነበሩ የአስቸኳይ ጊዜ አዋጆች ከፍተኛ የሰብአዊ መብት ረገጣዎች ተፈጽመዋል። እነዚህም ግድያዎች ጅምላ እስሮችና በሃይል መፈናቀልን እንደሚጨምርም ነው የገለጹት። እናም አሁን ሌላ የአስቸኳይ ጊዜ አዋጅን ማጽደቅ ተመሳሳይ ሕገወጥና በአለም አቀፍ ደረጃ ተቀባይነት የሌላቸውን የሰብአዊ መብት ረገጣዎች እንዲፈጸሙ መስማማት ነው ባይ ናቸው። የአምነስቲ ኢንተርናሽናል ዋና ጸሃፊዋ ፓርላማው የሕዝቡን ድምጽ ከመስማት ይልቅ አፈናን መምረጡ እጅግ የሚያበሳጭና ሃላፊነት የጎደለው ነው ብለዋል። የኢትዮጵያ የፓርላማ አባላት አዋጁን እንዳያጸድቁ በሕዝብም ሆነ በአምነስቲ ኢንተርናሽናል በኩል ቢጠየቁም በጉዳዩ ላይ 88ቱ አባላት ቢቃወሙም 346ቱ የድጋፍ ድምጽ ሰጥተዋል። ይህ ቁጥር ግን ከፓርላማው ጠቅላላ አባላት 2/3ኛ ድምጽ እንዳልሆነ ይታወቃል። ስለሆነም ፓርላማው ቁጥሩን አስተካክሎ የ395 ድምጽ ድጋፍ ተገኝቷል ማለቱ ሁኔታውን አወዛጋቢ አድርጎታል።

amnesty-international-logo-1