Archives

የኢትዮጵያ ህዝብ አርበኞች ግንባር ዘብ መደበኛ ስብሰባ በ 05.05.18 በኑረንበርግ ከተማ ተካሄደ

News Report by Alemayehu kidanewold

Photo by Michael Mekonnen

በየሶስት ወሩ የሚያደርገው የኢትዮጵያ ህዝብ አርበኞች ግንባር ዘብ መደበኛ ስብሰባውን በ 05/05/2018 በኑረንበርግ ከተማ አካሄድዋል::

 

ስብሰባው ከ ቀኑ 2pm ሰአት ብዛት ያላቸው የድርጅቱ አባላት ወቅታዊ ስለሆነው የሃገራችን ሁኔታ በሰፊው ተወያይተዋል::

የኢትዮጵያ ህዝብ አርበኞች ግንባር ዘብ መደበኛ ስብሰባው የሃገራችን ኢትዮጵያ የፖለቲካ ሁኔታ በዴያስፖራው ልፋት በስደት የሚገኙ ኢትዮጵያን ለፍትህ ፣ ለዴሞክራሲና ለአንድነት በተለያዩ ታላላቅ መድረኮች፣ ሰላማዊ ሰልፎች ፣ ተቃውሞዎች ድምጹን ደከመኝ ሰለቸኝ ሳይል ለብዙ አመታት ያሰማ ሲሆን ይህም ድካም ጥሩ ተስፋዎችን ይዞ መምጣቱን አመላክቶዋል::

 

በተለያዩ የሃገሪትዋ እስር ቤቶች የሚገኙ የፖለቲካ እስረኞች ፣ ጋዜጠኞች እና አክቲቪስቶች ከእስር ተፈተዋል::

አሁንም ቢሆን የኢትዮጵያ ህዝብ የቀሩትን ብዛት ያላቸውን የፖለቲካ እስረኞች በሙሉ ያለ ምንም ቅደመ ሁኔታ እንዲለቀቁ እንዲሁም የአስቸኩዋይ ጊዜ አዋጁን እንዲያነሳና ፍትህና ዴሞክራሲ እንዲያሰፍን የኢትዮጵያ ህዝብ አርበኞች ግንባር ዘብ ጥረቱን እነደሚቀጥል አስታውቆዋል::

አዲሱ ጠቅላይ ምንስትር ዶ/ር ኣብይ ኣህመድ በህዝብ ዴሞክራሲያዊ ምርጫ የመጡ ባይሆንም ለሃገራችን ህዝቦች እያደረጉ ያለውን የማቀራረብ የማስማማት እና ሃገራችን ከገባችበት ዘርፈ ብዙ ችግሮች የሚታደጉዋት እንዲሆን የጀመሩት መልካም መንገድ ድርጅታችን ጊዜ ሊሰጣችው እና በሚደረገው የዴሞክራሲ ግንባታም እገዛ ማድረግ እንዳለበት ተወያይተዋል::

 

Advertisements

“እኛም አገር ያለን ዜግነታችንም ኢትዮጵያዊ መስሎን ነበር! ከእርሻ ማሳችን ባዶ እጃችን ቀረን፤ ያለካሳ ከቤት ንብረታችን ልንፈናቀል ነው”

 

አንድ ሰው በአንድ አገር ወይም ክልል ወይም አከባቢ ሲወለድ ወዶና ፈቅዶ በራሱ ምርጫ የሚያድረገው አይደለም። ነገር ግን ሲወለድ ያገኘው ሲያድግ የተለማመደውና የተቀበለው የራሱ አገር ይሆናል። ወላጆቹም ቢሆኑ ድሃ ሆኑ ሀብታም ያለምንም ማንገራገር የሚቀበለውና ራሱን አሳምኖ ለነገ ኑሮ ራሱን የምያዘጋጅበት እንጂ ይህ የኔ አገር አይደለም ምርጫዬም አይደለም አልቀበለውም ብል ከአምዕምሮ ወጭ ሆኖ እንደምናገር ሰው እንጂ ተቀባይነት የለውም። እኛ በጋሞ ጎፋ ዞን ስንካለል፥ የጎፋ ብሔረሰብ ሆነን ስንኖር እንዲሁም በየቀበሌያችንና አከባቢያችን ስንወለድ መርጠን የተቀበልነው ሳይሆን የፈጣሪ ምርጫና ፈቃድ እንደሆነ ሁሉም የምገነዘበው ይመስለናል።

አሁን በየዕለት ኑሮአችን ጥላ ያጠላብን፥ መኖርን ያስመረረን፥ ግራ ያጋባን፥ መሄጃ ያሳጣን፥ መፍትሔ የነፈገን፥ አገራችን ኢትዮጵያ የእኛ እንዳልሆነች የምያሳየን በአከባቢው የመንግስት መዋቅር፥ በዞን መንግስት መዋቅርና በክልል የመንግስት መዋቅር የተቀመጡና አንዳንድ ከእነርሱ የጥቅም ተጋሪ የሆኑ የኢትዮጵያ መንገዶች ባለሥልጣን ተወካዮች ናቸው።

አገራችን ኢትዮጵያ የእኛም ከሆነች፥ እኛም ኢትዮጵያዊ ከሆንን ቀጥሎ ለማን አቤት እንደምንል ግራ ብገባንም ጉዳዩ የሚመለከተውና ሀላፊነት ያለው አካል መብታችንን እንዲያስከብርልን፥ ለጥያቄያችን መልስ እንድሰጠን፥ በደላችንን እንዲያይልን እኛ በደቡብ ክልል፥ በጋሞ ጋፋ ዞን፥ የደምባ ጎፋ ወረዳ የጉራዴ ቀበሌ አርሶ አደሮች ፍትሐዊና ትክክለኛ አስተዳደራዊ ምላሽ እንድሰጠን እንጠይቃለን፤ የአቤቱታ ጩኸታችንን እናሰማለን።

ከኦቶሎ ሳውላ የመንገድ ሥራ ተቋራጭ (ፋል የሚባል) በመንገድ ሥራው ምክንያት በእርሻችን ላይ ጎርፍ ለቆብን ከእርሻ መሬታችን ነጻ ወጥተናል። ጎርፉ ደለል፥ አሸዋና ጠጠር ስለቆለለብን እርሻችንን ማረስ አንችልም፥ ከጥቅም ውጭ ሆነናል። በተደጋጋሚ ለወረዳው አስተዳደር ጥያቄ አቅርበናል ሰሚ አጣን፥ ለዞን አስተዳደር በደብዳቤና በአካል ቀርበን ጠይቀናል፤ እንዲሁም ለደቡብ ክልል ቅሬታ ሰሚ አካል በደብዳቤና በአካል ቀርበን አቤት ብለናል። ላለፉት አምስት አመታት መፍትሔ ፍለጋ የተለያዩ በሮችን አንኳኩተናል፥ በትራንስፖርትና በአልጋ ኪሳችንን አራቁተናል፥ ድካምና እንግልት ደርሶብናል፥ ከአመራር አካላት ስድብና ዘለፋ ተፈራርቆብናል። ለረጅም ዓመታት ስናርስበት፥ ስንገለገልበት፥ ስንገብርበት፥ ልጆቻችንን ስናስተምርበት፥ ቤተሰቦቻችንን ስንመግብበት ለአገር ልማትና ዕድገት የደርሻችን ስንወጣ የኖርንበት መሬት ያለ ተገቢ ካሳና ተለዋጭ መሬት ሳይሰጠን መንገድ ተቀይሶበታል የጎርፍ መቀልበሻ ተቀዶበታል፤ ከእርሻ ማሳችን ነፃ ወጥተን ከነቤተሰቦቻችን ሜዳ ላይ ወድቀናል። ሰሚ ካለን የአስተዳደር ያለ! የፍትህ ያለህ! የሰሚ ያለህ! የፍርድ ያለህ! እንላለን።
ይህ ሳያንስ ሌላ ጫና፥ ሌላ በደል፥ ሌላ ማፈናቀል፥ ሌላ የፍትህ መንፈግ እየተፈፀመብን ነው። ይኽውም የጉራዴ ቀበሌ ነዋሪዎች ሳይስማሙበት፥ ካለፊቃዳቸው ውጭ ከዚህ በፊት በደንባ ጎፋ ወረዳ ሥር ሲተዳደር የነብረን ቀበሌ ወደ ከተማ መዋቅር በራሳቸው ፈቃድ በማን አለብኝነት ማዛወራቸው ነው። ያለ ህዝብ መስማማት፥ ያለበቂ ውይይትና ምክክር ከእንግዲህ ወዲህ የጉራዴ ማህበረሰብ የምተዳደረው በሳውላ ከተማ አስተዳደር መዋቅር ሥር ነው በማለት ባለቤት እንደለሌው ንብረት ገበያ ላይ አውጥተው አንዱ መዋቅር ለሌላኛው ሽያጭ አካሂደውብናል። ትናንትና የፈፀሙብን በደል ሳያንስ ከጋሞ ጎፋ ዞን ጋር በመመሳጠር ለአትክልቶቻችንና በእርሻችን ላፈራነው እህል ተገቢ ካሳና ግምት ሳይከፍሉ መሬታችንን ለመቀማት ፈልገው የሚያድረጉት ሤራ ስለሆነ የሚመለከተው አካል ቶሎ እንዲደርስልን እንጠይቃለን። ህይ ድርጊታቸው የሰው ሕይወት መጥፋትን፥ የንብረት ውድመትን፥ በአከባቢው የሰላም ውድመትን ሳይስከትል ተገቢ ምልሽ እንድሰጠን እናመለክታለን።
አንዳንድ የአስተዳደር አካላትና ጥቅም ፈላጊዎች ውስጥ ለውስጥ በህዝብ መካከል አለመተማመንን እየዘሩ በመንግስት ላይ ጥርጣረ እንዲፈጠር የሚያደርጉ አካላት ከሥልጣናቸው እንዲወርዱ እንዲሁም መልካም አስተዳደር ችግሮች እንዲፈቱልን እንጠይቃለን። መብታችንን በጠየቅን ቁጥር ፀረ ሰላም ሀይሎች መባላችን ይቁም፥ ተገቢ ምልሽ ይሰጠን።
አርሶ አደሮች

US House Resolution on Ethiopia Passes

by Felix Horne
Human Rights Senior Researcher, Horn of Africa

Anti-government protest in Woliso, Ethiopia.

Today, the US House of Representatives passed a resolution encouraging Ethiopia’s government to increase respect for human rights, rule of law, and democracy. This non-binding resolution, combined with recent statements from the US Embassy in Addis, sends a strong signal to Ethiopia’s new prime minister that the US expects significant reforms ahead.

Resolution 128 was passed in large part because of Ethiopian-American voters concerned with the Ethiopian government’s rights record, who worked together to make themselves an important constituency. Their persistent efforts despite the efforts of the Ethiopian embassy and their Washington lobbyists led to an impressive 108 Congressional representatives from 32 states co-sponsoring this resolution. Hopefully they can build on this success and advocate for binding legislation on Ethiopia.

Amongst other things, the resolution calls for Ethiopia’s government “to allow an independent examination of the state of human rights in Ethiopia by a rapporteur appointed by the United Nations.” Ethiopia has repeatedly rebuffed efforts to investigate allegations of serious crimes by government forces and has not let in any UN Special Rapporteur to investigate allegations of abuse since 2007. With a new prime minister, now is the time for Ethiopia to change course and allow independent experts to investigate, including the Special Rapporteurs on torture and freedom of assembly.

Over the past two years, Ethiopia’s government security forces have arrested tens of thousands of people protesting government policies and have killed over 1,000 demonstrators. Torture in detention is rife, and independent media, civil society, and opposition parties are severely limited.

The United States, like many of Ethiopia’s international partners, is focused on collaborating with the country on counterterrorism efforts, peacekeeping, and economic growth. Yet for the partnerships to be effective, Ethiopia needs to be stable. And in light of the past two years’ sweeping protests, the question of stability is inextricably linked to Ethiopia’s harsh response to dissent and political opposition.

This resolution not only encourages the government to implement key reforms, but says that future US cooperation should be tied to Ethiopia’s “demonstrated commitment to democracy, the rule of law, and human rights.” Encouraging those reforms with measurable, specific, and transparent benchmarks in exchange for future cooperation is critical. It is also important that other countries follow the US Congress’ lead on tying support to tangible progress.

እነ ጋዜጠኛ እስክንድር ነጋ እንዲፈቱ ዓለም ዓቀፍ የመብት ተከራካሪዎች አሳሰቡ

 

ባለፈው እሁድ በድጋሚ ለእስር የተዳረጉት ጋዜጠኛ እስክንድር ነጋ እና ሌሎች ሰዎች በአስቸኳይ እንዲፈቱ ጥያቄ ቀረበ፡፡ ጥያቄው ከሀገር ውስጥ አልፎ በውጭው ዓለም የሚገኙ የሰብዓዊ መብት ተከራካሪዎች ጭምር ሲሆን፤ ስለ ጋዜጠኞች መብት የሚሟገቱ ድርጅቶችም የታሰሩት ሰዎች ያለ ምንም ቅድመ ሁኔታ እንዲፈቱ መግለጫ በማውጣት ላይ ይገኛሉ፡፡ ባለፈው እሁድ መጋቢት 16 ቀን 2010 በተመስገን ደሳለኝ መኖሪያ ቤት በተሰናዳ የምስጋና ፕሮግራም ላይ ታድመው የነበሩ 12 ጋዜጠኞች እና የፖለቲካ ሰዎች በድጋሚ ለእስር መዳረጋቸው ይታወሳል፡፡

eskinder free

ዓለም ዓቀፉ የጋዜጠኞች መብት ተሟጋች ድርጅት ሲፒጄ የእነ እስክንድር ነጋን መታሰር አስመልክቶ ባወጣው መግለጫ፣ ለእስር የተዳረጉት ሁሉም ሰዎች በአስቸኳይ እንዲፈቱ መንግስትን አሳስቧል፡፡ በዩናይትድ ስቴትስ የፍሎሪዳ ግዛት ሴናተር የሆኑት ማርኮ ሩቢኦ በውሸት በተመሰረተበት ክስ ለእስር ተዳርጎ ከሰባት ዓመት በኋላ በቅርቡ የተፈታው ጋዜጠኛ እስክንድር ነጋ እና አብረውት የታሰሩት የፖለቲካ እስረኞች መፈታት አለባቸው ሲሉ አገዛዙን አሳስበዋል፡፡ ሌላው ዓለም ዓቀፍ የሰብዓዊ መብት ተሟጋች ተቋም የሆነው አምነስቲ ኢንተርናሽናል በበኩሉ፤ የጋዜጠኞቹ እና ፖለቲከኞቹ መታሰር አሳፋሪ መሆኑን ገልጾ፣ በአስቸኳይ እንዲፈቱም ያሰራቸውን አገዛዝ አሳስቧል፡፡

የመብት ተቆርቋሪ ድርጅቶች በተናጠል ካወጡት የእስረኞች ይፈቱ መግለጫ በተጨማሪ፤ አርባ ዓለም ዓቀፍ እና በኢትዮጵያውያን የተቋቋሙ የመብት ተሟጋች ድርጅቶች ጋዜጠኞቹ እና ፖለቲከኞቹ በአስቸኳይ እንዲፈቱ ቅንጅት ፈጥረው እየተንቀሳቀሱ ሲሆን፤ ሲፒጄም ይህን ስብስብ መቀላቀሉ ታውቋል፡፡ አርባዎቹ የመብት ተሟጋች ድርጅቶች፣ ሰኞ ዕለት ጠቅላይ ሚኒስትር ሆነው ለሚሰየሙት ዶ/ር አብይ አህመድ በጻፉት ደብዳቤ፤ ጋዜጠኞቹ እና ፖለቲከኞቹ ያለ ምንም ቅድመ ሁኔታ በአስቸኳይ እንዲፈቱ አሳስበዋል፡፡ ሁሉም የታሰሩት ያለ ምንም ክስ መሆኑን የጠቀሱት አርባዎቹ የመብት ተከራካሪ ድርጅቶች፤ እነ ጋዜጠኛ እስክንድር ነጋ የታሰሩትም አርብ የካቲት 23 ቀን 2010 በጸደቀው የአስቸኳይ ጊዜ አዋጅ አማካይነት መሆኑንም በጋራ በጻፉት ደብዳቤ ገልጸዋል፡፡

የህሊና እስረኞቹ በአሁን ሰዓት ታስረው የሚገኙት በላፍቶ ንፋስ ስልክ ክፍለ ከተማ ውስጥ በሚገኝ ፖሊስ ጣብያ ሲሆን፤ የእስር ቤት አያያዛቸውም ለበሽታ እና ለመሰል ጉዳቶች የሚያጋልጥ እንደሆነ ታውቋል፡፡ 5 በስምንት በሆኑ ሶስት ክፍሎች ውስጥ ከ200 ሰዎች ጋር የታሰሩት እነ እስክንድር ነጋ፤ ክፍሏ በጣም ጠባብ በመሆኗ ለመተኛትም ሆነ ለመቀመጥ እንዳልቻሉም ተነግሯል፡፡ በዚህ አስቸጋሪ የእስር ሁኔታ ላይ ከሚገኙት ታሳሪዎች አንዱ የሆነው ጋዜጠኛ ተመስገን ደሳለኝ፤ ከዚህ ቀደም በዝዋይ እስር ቤት ሳለ ያጋጠመው የወገብ ህመም አገርሽቶበት በትላንትናው ዕለት ሆስፒታል መግባቱን መዘገባችን ይታወሳል፡፡ የእስር ቤቱ ወለል ወይም መሬት ቀዝቃዛ ሲሚንቶ መሆኑ፣ የታሳሪዎቹን የጤና ሁኔታ ለእንከን እንደሚያጋልጠው ተነግሯል፡፡

Image may contain: text

የዶክተር አቢይ መመረጥ፣ መጻኢ እድላቸውና ፈተናዎቻቸው

abiy

የኢትዮጵያ ህዝብ የጋራ ትግል ሸንጎ (ሸንጎ)

“ምርጫችን መለያየት ወይም መበታተን ሳይሆን መደመር/አንድ መሆን ብቻ ነው። አማራና ኦሮሞ በወንፊት እንኳ እንደማይለያዩ ሠርገኛ ጤፍ ማለት ናቸው። ታሪካችን የአንድነትና በአንድነት አብሮ የመሥራት ታሪክ ነው፤ ለዚህም የፋሲል ግምብ ግምባታና አድዋ በቂ ምሣሌዎቻችን ናቸው። ይህ አገር የወረስነው ሳይሆን ከልጆቻችን የተዋስነው አገር ነው።” አቢይ አሕመድ (ዶ/ር)

ዶክተር አቢይ አህመድ ከቅርብ ጊዜ ወዲህ፤ ከላይ የተጠቀሰውን መሰል፤ በርካታ ቀስቃሽና አገር ወዳድ ንግግሮችን በማሰማታቸው በኢትዮጵያ የፖለቲካ መድረክ ላይ በአጭር ጊዜ ውስጥ ገዝፈውና ተወዳጅ ሆነው ብቅ ያሉ ኢትዮጵያዊ ናቸው። በአገር አቀፍ ደረጃ ስማቸው አሁን ጎልቶ ተሰማ እንጂ፤ እነ አቶ ለማ መገርሳና አዲሱ ኦህዴድ ለጀመሩት ለውጥ እንደ አንድ ዋነኛ አጋር ሆነው፤ ድምጻቸውን አጥፍተው ሲሰሩ እንደቆዩ ይነገራል።

ሸንጎ በአንድ በኩል እንዲህ ዓይነት ችሎታና አገር ወዳድነት በአያሌው የተለገሳቸው ግለሰብ ለአገር መሪነት መመረጣቸው ደስ  የሚል ዜና መሆኑን እየገለጽን፤ በሌላ በኩል አገሪቱ አሁን ካለችበት የፖለቲካ ቀውስ አንጻር፤ በርካታ ጠጣርና ጠመዝማዛ ፈተናውች እንደሚገጥሟቸው ከወዲሁ ማሰብ እንችላለን። ከነዚህ ውስጥ ዋነኛው የመከላከያና የጸጥታ ሀይሎች በህወሃት እዝ ስር መሆናችው ነው። ይሁን እንጂ ዶክተር አቢይ ከመመረጣቸው በፊት ያሳዩትን ቁርጠኝነት ተከትለው ወደፊት ከተራመዱ (ለምሳሌ እኔ የማንም ቱቦ አልሆንም ያሉትን እናስታውሳልን) ህዝቡ ሲጠይቅና ሲዋደቅለት የቆየውን ለውጥ ለመተግበር አንዲት ቀጭን እድል ይኖራቸዋል ብለን እንገምታለን።

ይህም ቀጭን እድል ዶክተር አቢይ የሚያቋቁሙት መንግስት (ካቢኔ) ከህዝብ ጋር በተለይም ከወጣቱ ጋር የሚፈጥረው አጋርንት ነው። እስካሁን ከሰማነው ዶክተሩ በአማራና በኦሮሞ እንዲሁም በከፊል ደቡብ ህዝብ ዘንድ ከፍተኛ ተቀባይነት አላቸው። በቅልጥፍና ወጣቶች ተደራጅተውና ተቀናጅተው በመንቀሳቀስ የለውጡ አስተማማኝ ሃይል እንዲሆኑ መርዳት ይጠበቅባቸዋል ። ህጋዊ መድረኮችን በመጠቀም መንግስታቸው ክሌሎች ህዝቦች ጋር (ቤንሻንጉል፤ ጋምቤላ፤ ሱማሌ) የሚኖረውን ዝምድና ማጥበቅ;። አሁን በኢህአደግ ውስጥ ያለውን ወደ እርሳቸው ያጋደለውን የሃይል ሚዛን በመጠቀምና በኦሮሚያ ውስጥ ያላችውን የህዝብ ድጋፍና የለውጥ ፈለግ መሰረት በማድርግ ደፈር ያሉ የለውጥ እርምጃዎችን መውሰድ ይችላሉ። ከዚህም በተጨማሪ በፓርላማ ውስጥ ለውጥ ፈላጊ ግዛቶች ያላቸውን የቁጥር ብልጫ በአግባቡ በመጠቀም ህዝቡ የሚጠይቃቸውን ለውጦች ሊጀምሩና ወደ ቀጣዩ የለውጥ አቅጣጫ አገሪቱን ማድረስ ይችላሉ። ይህ እንግዲህ ቀጭኑ ግን ትልቁ እድላቸው ነው።፡

ጎታችና አፋኝ ሃይሎች የለውጡን ጉዞ ለማደናቀፍ በየደረጃው መሰናክል እንደሚፈጥሩ ሊታሰብ ይገባል። ከዚህ ውስጥ በዋናነት ሊጠቅስ የሚገባው ሰሞኑን የተጀመረው የለውጥ አራማጆችን እየለቀሙ ወደ እስር ቤት ማጎር ነው። ዓለምን ጉድ ባሰኘ የአፈና አካሄድ ከእስር ቤት ከወጡ ገና ጥቂት ቀናት ያስቆጠሩ ጋዜጠኞችንና የፖለቲካ መሪዎችን እንደገና መልሰው  ለእስር ሰቆቃ ዳርገዋቸዋል። ሸንጎ በሰላማዊ ዜጎች ላይ እየደረሰ ያለውን እስራትና አፈና አጥብቆ ይኮንናል። የዶክቶር አቢይ ሃቀኛ የለውጥ ፈላጊነት የሚረጋገጠው ይህን በሰላማዊ ህዝብ ላይ የተቃጣ የመከራና የእስራት ጉዞ ማስቆም ሲችሉ ነው።  ህዝቡ እስካሁን የህወሃትን ደባ ተቋቁሞ ከመበተን አንድነትን፤ ከጥላቻ ፍቅርን፤ ከመራራቅ መቅረብን መርጧል። የዶክተር አቢይ መንግስት ስኬት ሊያመጣ የሚችልውና ከአደናቃፊዎቹም የሚመጣብትን ጥቃት ሊመክት የሚችለው  በህዝቡ ላይ እምነት ሲኖረውና ከህዝቡ ጋር ሲወዳጅ ብቻ ነው።

ዶ/ር አቢይ አሕመድ ይህንን አገር የመምራት ከፍተኛ ግዴታና ኃላፊነት ሲቀበሉ ከፊታቸው የተደቀኑ ብዙ ችግሮችና አማራጮች እንደሚጠብቋቸው ቢያውቁም፤ እነዚህን ችግሮች ለመቅረፍ፤ አማራጮቹን ለማየትና ብሎም ችግሮቹን ለማስወገድ ኃላፊነቱን እንደተረከቡ ሊያደርጓቸው በሚችሏቸው ጉዳዮች ዙሪያ ሸንጎ ሊያነሳቸው የሚሻቸው ዐበይት የፖለቲካ ኃሳቦች የሚከተለት ናቸው-

1.1         የአዲሱ ጠ/ሚኒስትር ዋነኛና ቀዳሚ ዓላማ መሆን የሚገባው፤ አንዳንድ መሠረታዊ ያልሆኑ ለውጦችን አድርጎ ኢሕአዴግን ከነጉድፉ ሥልጣን ላይ ማሰንበት ሳይሆን፤ ለሰላማዊ የሽግግር ሥርዓት በሩን መክፈት ይሆናል። ለሽግግር ሥርዓቱ በር ከፋች የሚሆኑ ርምጃዎች የሚከተሉትን ሊያጠቃልሉ ይገባል፦

  • ሳይውል ሳያድር በአጭር ጊዜ ውስጥ የአስቸኳይ ጊዜ አዋጁን ማስወገድ
  • ለወደፊትም የመከላከያ ሰራዊት በሲቪል አስተዳደ ውስጥ ጣልቃ እንዳይገባ በህግ መገደብ
  • ድርጅታዊ የስለላና የግድያ መዋቅሮችን ማስወገድ፤
  • ሁሉም የፖለቲካ እስረኞች ባስቸኳይና ያላንዳች ቅድመ-ሁኔታ መፍታት፤

1.2        ሰላማዊ የሽግግር ሥርዓት በሮችን መክፈትና የቀዳሚም ሆነ የተባባሪነት ሚና ወስዶ የሰላም ኮንፈረንስ በአገር ውስጥ እንዲካሄድ ሁኔታዎችን ማመቻቸት ወይም ከተቃዋሚ ድርጅቶች ጥሪ ጋር መተባበር፤

1.3        ተቃዋሚ ድርጅቶች ያላንዳች ተጽዕኖ በአገር ውስጥ እንዲንቀሳቀሱና የየራሳቸውን ድርጅት ምልመላ እያደረጉ ለምርጫ እንዲዘጋጁ ማበረታታትና ሕጋዊ ድጋፍም እንዲያገኙ ማድረግ፤

1.4        የሕዝቡን የመናገር፣ የመጻፍ የመሰብሰብና የመደራጀት መብቶችን ከአሁን ጀምሮ ማስከበር።

1.5     የፍትህ ስርዓቱን ለማስተካከል አሁን ያሉትን ዳኞች በሙሉ በማባረር፤ አዲስ የዳኞች መደባ ስርዓት ማቋቋም። 

ጠቅላይ ሚኒስትሩ ዶ/ር አቢይ አሕመድና በዙሪያቸው የሚያስቀምጧቸው ባለ-ራዕዮችና ዴሞክራሲያዊ አገር ወዳዶች እነዚህን ማድረግ ከቻሉ በርካታ የአገሪቱ ችግሮች ባመዛኙ ይቀረፋሉ የሚል ጽኑ ዕምነት አለን። እስካሁን በሕዝብ ላይ በአንዳንድ ወገኖች የተፈጸሙ ግፎችና ወንጀሎች ቀናቸውን ጠብቀው ፍትህ እንዲያገኙም በሩን ለውይይት መክፈት አግባብ ነው እንላለን።

ያለፍትህ ወደፊት መግፋት አይቻልምና ትውልዱ የሚጠይቀውን የፍትህ ጥያቄ በደፈናው ካሳለፍነው “አለባብሰው ቢያርሱ፤ በአረም ይመለሱ” እንዳይሆንብን ሸንጎ ጥብቅ ዕምነቱ ነው። ዶ/ር አቢይ ባሕር ዳር ላይ በተደረገው ስብሰባ ተገኝተው ተናገሩት የተባለውን ታሪካዊ ጥቅስ ሠፋ አድርገንና ለኢትዮጵያዊነትና ለሁሉም ኢትዮጵያውያን ወገኖቻችን እንዲሠራ በማድረግ፤ “ኢትዮጵያዊነት በወንፊት እንኳ ተለይቶ የማይወጣ ሠርገኛ ጤፍ ማለት ነው” ብለን በማጠቃለል ነው።

አንድነት ኃይል ነው!

ሰላምና ፍትኅ ለኢትዮጵያ ሕዝብ!

Ethiopia: The Bounds of Non-Violent Struggle

by Addissu Admas

Ethiopia's state of emergency violates human rights

By temperament and conviction, I have always sought first peaceful resolutions to conflicts. I believe that human beings should exhaust all peaceful means at their disposal before embarking on any form of violent action, even against those who would not hesitate to rain violence and destruction upon them. I am certain that non-violent struggle is not only a moral choice, but a pragmatic one as well: it is far more effective at reaching desired goals with far less loss to human lives and possessions.

I still hold Mohandas Gandhi and Martin Luther King as exemplars of non-violent struggle. And everyone engaged in political struggle should always consult them first before considering any other form of struggle. But the question that nags everyone who is willing and determined to adopt their philosophy of non-violence is to what extent should one adhere to non-violent principles and mode of action. Is there, or indeed should there be, a boundary to one’s commitment to non-violent struggle? If yes, then, at what point?

Both Gandhi and King were profoundly moral persons who were determined, whatever the cost to their own lives, to bring about change to the status quo. They were impervious to being lured into violence. And they were deeply convinced that their powerful adversaries would eventually come to their senses, acknowledge their wrongdoing, and eventually reform. Their spirits were imbued with the optimistic view that human nature was essentially good, or at least capable of being led to do the right thing in the end. But most importantly, they conducted their struggles under political systems which adhered in principle, if not in action, to the rule of law and to human and citizenship rights.

However, like Orwell, I find it hard to imagine a Gandhi or a King emerging in Nazi Germany, the Soviet Union, or for that matter, in any totalitarian system of any shade or creed, live or defunct. Even though one can legitimately presume that there may have been men and women who, in their inscrutable ways, have tried to struggle against these inherently violent suppressive systems, we have no evidence of their achieving any transformative change on their landscape. Theorists and practitioners of non-violent struggle assure us that if we are ready to pursue non-violent struggle even in the most repressive regimes we will ultimately achieve our goals. Their belief is that no adversary will go as far as exterminating the people it oppresses. According to them, there would come at a certain time a point at which the adversary will become aware of the futility of its violence and adopt conciliatory ways to bring about change. I find again this to derive from an unbound optimistic perspective on human nature. How may one explain the Holocaust, the Stalinist and Maoist purges, Pol Pot’s killing fields, just to mention the most notorious examples of recent history? What these examples have shown is that human beings are indeed capable of committing genocide to maintain unchallenged power, or in the worse of cases, simply to show their power.

I say that non-violent struggle can emerge and grow mostly in States that are at least minimally adhering to democratic rules of governance. As long as there is a real commitment to democratic rights enshrined in the constitution, or as long as human and civil rights remain inviolate, it is not only expedient, but a moral imperative to conduct a non-violent political struggle to bring forth necessary changes. But when a democratic rule of law is suspended or simply suppressed; when the power in existence is determined to muzzle, persecute, torture, and kill with impunity, I see no justifiable reason to continue a non-violent struggle. I am not sure how allowing the adversary or opponent to trample my human and civil rights, to torture and kill me without any resistance on my part would do me any good or anyone else: what I have done is to simply submit to the cruelty and gratuitous violence of my oppressor in the deluded hope of transforming him or her into a moral being. I do not see any commendable value in this. Because, I am more convinced than ever that human beings would rather perpetrate unspeakable violence on their fellow human beings to maintain power than hear the voice of their conscience; presuming they have one.

I stand in awe of our youth, who, despite the determined effort of the TPLF’s regime to silence and suppress their voices with all the tools of violence at its disposal, have continued to struggle non-violently to bring about change. They have been merely exercising their human and civil rights enshrined in the Ethiopian constitution. And yet, the very same regime that continues to gloat for creating it, continues to trample it with utter disregard. Where in lies its credibility? Or for that matter its legitimacy? For all practical purposes, a regime which has violated time and again not only our constitutional rights, but even more tellingly our human rights, should be perceived as being no different from a gang of bandits. As indeed, the great Christian thinker St. Augustine said:

“Remove justice, and what are kingdoms but gangs of criminals on a large scale? What are criminal gangs but petty kingdoms? A gang is a group of men under the command of a leader, bound by a compact of association, in which plunder is divided according to an agreed convention”

If this villainy wins so many recruits from the ranks of the demoralized that it acquires territory, establishes a base, captures cities and subdues people, it then openly arrogates to itself the title of kingdom, which is conferred on it in the eyes of the world, not by the renouncing of aggression but the attainment of impunity” [City of God, Book IV.4]

This, in effect, is what we have in reality in Ethiopia today. Where in lies the legitimacy of the TPLF once it has turned its back on the very basic human and civil rights, and opted violence over the rule of law? How can it consider itself “a government” when all it does is plunder and rob the country blind? The TPLF has in fact shown that it will do anything, even plunge the country into civil war rather than relinquish power. Should the determination of our youth to bring change rely entirely on non-violent struggle? Can we ask them to be tortured and slaughtered by a regime determined to quash all opposition by any means necessary? Can we ask them to be martyrs of an enemy that has no pangs of conscience? The question is not one of moral fortitude only, but one of viability as well!

No one should be naïve as to believe that this regime will change course now or ever. If we understand by change a fair and transparent democratic election, we might as well simply ask directly the TPLF to step down from its high perch. This is what it amounts to in truth! The question then is what alternative is left for Ethiopians in the face of this regime’s determination to use all instruments of repression and violence to silence and subdue all opposition voices?

It is not only natural, but also a moral duty to stand up to a power that has clearly demonstrated to have no qualms in using all instruments of violence to rob us not only of our human and civil rights, but also of our very own lives: I see no merit in sacrificing one’s life if that life, which is so precious to myself and to so many of my fellow human beings, amounts to nothing to my opponent. Indeed, my core moral duty should be not only to make it count, but to defend it by any means necessary.

The second article of the Amendment of the Constitution of the United States declares that “the people should have the right to keep and bear arms”. This right may appear obsolete and unnecessary in highly organized and democratized nations of today. But one should not lose sight of its fundamental import. It is perhaps more meant to preempt the emergence of tyrannical forms of government than the mere defense of one’s property and life! Ethiopians have been deprived systematically of their ability to defend themselves since the advent of the Derg. Until then, it was neither illegal nor uncustomary to bear arm for one’s defense. By the very act of dispossessing people of their arms, not only was the Derg able to effectively quash all opposition, but it also paved the way for the current regime to continue to do the same.

Even though I continue to believe in the moral and practical superiority of the non-violent struggle, I cannot with good conscience defend its practice under all circumstances and under all political regimes. One must in essence make a realistic cost benefit analysis if a non-violent struggle should be pursued or abandoned. If after a careful and thorough deliberation it is deemed that continuing it will only result in loss of lives without any tangible result, it is incumbent on the people to adopt a strategy to achieve their goals by other means. I believe the most reasonable alternative to non-violent struggle is to organize communities of people for self-defense.

The TPLF and the regime it has created is now at the point of desperation and it will resort to every known or unknown extreme measures to preserve its power. Like a cornered animal it is capable of the most violent reaction. We have had already a taste for this since the outset of the first State of Emergency. It is in fact absolutely high time for the Ethiopian people to rise and prepare not to wage war, but arm to defend themselves against a regime which has clearly shown its willingness to clobber, torture, maim, imprison and kill out of the mess it alone has created. Not to prepare for what promises to be the final showdown with this cruel, divisive and predatory regime is utter irresponsibility!

I therefore urge especially the young to be ready not only to defend their rights but also their lives, because it is by now clear that they have an enemy willing to destroy them and their nation rather than surrender to the will of the people.